Stars in their Eyes Zuid-Afrika: liever in sport dan in court

Coach Bongekile Mkize weet wel waarom Nederlanders zo goed kunnen voetballen. ‘Vanwege het weer. Jullie trainen altijd, maar als het in Zuid-Afrika regent, gaan wij echt het veld niet op, hoor’. Bonkie kan het weten. Ze is net terug uit Nederland waar ze een week lang training heeft gehad bij de KNVB.

Daar was ze samen met 27 andere coaches van het Nederlands/Zuid-Afrikaanse project Stars in their Eyes. Hierbij worden voetbaltrainers opgeleid om in hun eigen gemeenschap die kennis weer door te geven aan kinderen van verschillende leeftijden. Immers: ‘a kid in sport is a kid out of court’. En het project gaat verder: de kinderen worden voorgelicht over onder andere HIV en ook de rest van het gezin wordt betrokken. De trainer wordt een 'lifecoach'.






Op deze regenachtige vrijdagmiddag traint Bonkie de kinderen van Downeville Primary School in township Manenburg, net buiten Kaapstad. Een buurt die de meeste coaches maar al te goed kennen. Zelf komen ze uit de allerarmste buurten. Maar, zeggen ze, ze hebben het sinds Stars in their Eyes veel beter. Het trainen haalde ze uit de verveling en sleur van het dagelijkse leven in de achterstandswijken.

Daar kan ook Paul ‘Gazza’ Johnson over meepraten. Terwijl Bonkie de kinderen op de achtergrond streng toespreekt, vertelt Gazza stralend over zijn twee zoons. 9 en 13. En allebei willen ze professional worden, bij Manchester United als het even kan. Maar vanuit Manenburg gaat dat niet lukken. ‘De scouts van Ajax Cape Town komen niet in deze buurt’. En om zijn kinderen onder de aandacht te brengen, heeft Gazza daarom zelf maar vervoer geregeld naar Ajax. Dat kan ook weer niet te vaak, al zijn voetbalwerk is vrijwillig. Maar als hij mocht kiezen, ziet hij liever een van zijn pupillen naar een professionele club gaan, dan dat hij zelf een betaalde baan krijgt.

De coaches brengen direct in de praktijk wat ze hebben opgestoken tijdens hun verblijf in Nederland: positiespel (‘we beginnen wel op een positie, maar binnen de eerste minuut is iedereen die kwijt’), trainingen voorbereiden (‘werkt echt heel goed’), 5-4-2 spelen (‘nooit gedaan, maar is fantastisch’) en discipline (‘dat 5 uur beginnen, ook 5 uur beginnen is’).

Ondanks de overkill aan voetbal-kinderen-townships-HIV-projecten in Zuid-Afrika, zien wij deze club wel zitten. Het is groots opgezet, met behulp van de Nederlandse en Zuid-Afrikaanse overheid, de KNVB en het project groeit. De coaches nemen hun werk heel serieus en staan met groot enthousiasme in het veld/ op de tegels. Wij hobbelen met de Opel Corsa, zonder wieldop inmiddels want links rijden is echt een vak apart, de wijk uit. In Johannesburg zien we Stars in their Eyes weer terug. Wordt vervolgd.